คุณครูศรีอัมพร คุณครูจิรวรรณ คุณครูเพ็ญพร

คุณครูสามท่านที่ เปลี่ยนเด็กดื้อๆ ให้เป็นนักเขียน - นักกลอนระดับประเทศ


ผมไม่เคยเล่าเรื่อง นี้ให้ใครฟังเท่าไหร่ เคยได้แต่เขียนขอบคุณคุณครูสามท่านนี้ในหนังสือนิยายเรื่องแรกที่ได้ตีพิมพ์ เคยมีคนทักว่า
ทำไมต้องไปขอบคุณคุณครูตอนประถมที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับการเขียนหนังสือเล่ม นี้ด้วย แต่ผมก็จะตอบทันทีว่า ทำไมจะไม่เกี่ยว
เพราะคุณครูสามท่านนี้แหละ ผมถึงได้เป็นนักเขียนและนักกลอนอย่างในทุกวันนี้


เรื่องมันเริ่มจาก ตอนประถม ผมเรียนที่โรงเรียนอนุบาลนนทบุรี ตอนเรียนชั้น ป.1-ป.3 ผมซนมากๆ เกเร แกล้งเพื่อนตลอด
แต่ดันสอบได้ที่ 1 ตลอด มีคุณครูหลายคนชอบบอกว่า มันสอบได้ที่ 1 ได้ไงวะ นิสัยแบบนี้ ผมจำได้ว่า วิชา สปช. (สร้างเสริมประสบการณ์ชีวิต)
คุณครูศรีอัมพร เพ็ชร์ศิริ เคยให้วาดแผนที่ประเทศไทยในสมมติ แล้วเพื่อนมันแกล้งผม ผมเลยเอานิ้วจุ่มแก้วน้ำ
เปิดสมุดแผนที่ประเทศไทยของเพื่อน แล้วบอกว่า เครื่องบินทิ้งระเบิด เอานิ้วไปจิ้มที่กรุงเทพแล้วขยี้ๆ จนสมุดเพื่อนเป็นรูเลย โดนคุณครูว่าใหญ่


จนวันหนึ่ง ตอน ป.3 มีการประกวดแข่งกลอนในโรงเรียน ตอนนั้นผมไม่เคยสนใจการแต่งกลอนเลยนะ คุณ ครูศรีอัมพรคนเดิม ให้แต่งกลอนวันพ่อ ผมเลยแต่งไปมั่วๆ ว่า


                                พ่อนี้มีบุญคุณอันใหญ่หลวง                  สิ่งทั้ง ปวงก็ไม่อาจตอบแทนได้

                พ่อรักลูกเหนือยิ่งกว่าสิ่งใด                                     แม้ใครใครก็ไม่อาจเทียบบุญคุณ


พอส่งไป วันรุ่งขึ้น คุณครูเรียกบอกว่า กรกฎ มานี่สิ ผมเลยคิดว่า เอาแล้ว โดนด่าแน่ๆ เลย ปรากฏว่า คุณครูบอกว่า กลอนดีที่สุดในห้องเลย (ก็ตอนนั้น ป.3 แต่งได้แค่นี้ก็ดีสุดแล้วมั้ง) แล้วปรับกลอนให้ใหม่ สอนให้เราเล่นสัมผัสใน ว่า


                                พ่อนี้มีบุญคุณอันใหญ่หลวง                  สิ่งทั้ง ปวงก็ไม่อาจตอบแทนได้

                พ่อรักลูกเหนือยิ่งกว่าสิ่งใด                                     แม้ใครใครก็ไม่เทียบเปรียบพระคุณ

เพราะกลอนบทนี้เอง ทำให้ผมได้สัมผัสถึงความงามของการเล่นคำ แค่คำว่า เทียบ กับ เปรียบ ที่คุณครูใส่ลงไปให้ ทำให้ผมชื่นชอบและหลงรักการแต่งกลอนมาก


จนพอขึ้นชั้น ป.5 คุณครูศรีอัมพรได้ตามขึ้นมาสอนชั้น ป.5 ด้วย แต่เปลี่ยนจากวิชา สปช. มาเป็น คณิตศาสตร์
คุณครูที่สอน สปช. คือคุณครูประจำชั้น ชื่อ คุณครูเพ็ญพร ตระกูลแสง และคุณครูที่มาสอนภาษาไทยคือ คุณครูจิรวรรณ ปัณราช คุณครูสามท่านนี้สนิทกันมาก
เพราะตอนนั้น ทางโรงเรียนมีงบประมาณจำกัด ห้องเรียน ป.5/1 – ป.5/2 เลยไปอยู่ตึกหนึ่ง (ผมอยู่ ป.5/2)
มีคุณครูเพียงสามท่านนี้ที่ดูแล ส่วน ป.5/3 – ป.5/6 ไปอยู่อีกตึก ซึ่งเป็นตึกใหม่ เลยออกแนวเมืองหลวงกับชนบท เวลามีอะไรดีๆ ห้อง ป.5/3 – ป.5/6 มักจะได้ก่อนเสมอ
แต่ในด้านของความอบอุ่น คุณครูสามท่านนี้ก็ดูแลนักเรียนทั้งสองห้องได้ดีมากๆ
แม้จะชอบโดนคุณครูอีกฟากดูถูกอยู่เสมอก็ตาม (เพราะผมคะแนนเฉลี่ยของเด็กห้อง ป.5/1 – ป.5/2 น้อยกว่าเด็กห้องที่เหลือ)


ตอนนั้นที่ห้องสมุด มีประกวดเขียนเรียงความเกี่ยวกับในหลวง คุณครูศรีอัมพรก็บอกคุณครูอีกสองท่านว่าผมเก่งภาษาไทย
เลยให้ผมเขียน ปรากฏว่าได้ที่ 1 ชนะเด็กอีกสี่ห้องฟากไฮโซขาดลอย คุณครูเลยดีใจกันมาก จากนั้น คุณครูจิรวรรณที่สอนด้านภาษาไทยเป็นพิเศษ
ก็ฝึกให้ผมแต่งกลอน เขียนเรียงความ ฝึกให้เป็นนักพูดด้วย ครบวงจรเลย จนผมรักวิชาภาษาไทยมากๆ ตอนนั้นมีแข่งประชันกลอนสดตอนปลายๆ ป.6
ผมก็ชนะเลิศ กลายเป็นว่ารักภาษาไทยไปเลย


แถมในชั่วโมงเรียน คุณครูจิรวรรณ ยังให้ผมแต่งนิทานคำกลอน แบบพระอภัยมณีด้วย ผมเลยชอบแต่งกลอนมากๆ
และก็ได้เขียนนิยายเก็บไว้อ่านเอง เรื่อง เทพบุตรผู้พิทักษ์ (ได้แรงบันดาลใจมาจากการ์ตูนญี่ปุ่นและวรรณกรรมเยาวชนเรื่อง หุบเขากินคน ของ มาลา คำจันทร์)
เกี่ยวกับการเดินทางของเด็กกลุ่มหนึ่งบนเกาะแห่งเวทมนตร์


หลังจากเรียนจบระดับ ประถม ผมไปเรียนต่อที่โรงเรียนหอวัง ผมก็ได้เป็นนักกลอนโรงเรียน ได้อาจารย์อีกกลุ่มหนึ่งที่ช่วยสนับสนุนการเป็นนักกลอนของผม จนสามารถคว้ารางวัลโล่ดีเด่นจากกระทรวงวัฒนธรรมมาได้ และได้เป็นนักเขียนที่มีผลงานตีพิมพ์ในเวลาต่อมา

 

โล่รางวัลจากกระทรวงวัฒนธรรม พ.ศ. 2547 (บน) และโล่รางวัลจากอธิการบดี มศว พ.ศ. 2552 (ล่าง)

ยังไงผมก็ไม่ลืมบุญคุณของ คุณครูศรีอัมพร เพ็ชร์ศิริ คุณครูจิรวรรณ ปัณราชและคุณครูเพ็ญพร ตระกูลแสง คุณครูสามท่านที่ทำให้ผมรักภาษาไทย
รักการแต่งกลอนและรักการเป็นนักเขียนมาจนถึงปัจจุบันนี้ (ปัจจุบันทั้งสามท่านได้เกษียณอายุราชการไปแล้ว และผมไม่ได้เจอท่านทั้งสามมานานหลายปีแล้ว)


ตัวอย่างงานกลอนของผมในปัจจุบัน

สดุดีมหาราชา - สดุดีมหาราชินี

http://rtkorn.truelife.com/blogs/entry/5088 

เขาไมไ่ด้ร้องไห้ไปกับเธอ

http://rtkorn.truelife.com/blogs/entry/5076